De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Waarman's ogenblik

Epidemisch politiek gel*l

Epidemisch politiek gel*l

Er zijn er die hem missen, Waarman. ‘Zijn scherpe kritiek al een drietal weken niet gelezen,’ sprak menig fan. Hiervan was geen enkele politicus. Die halen opgelucht adem. Zeker in deze tijd van aanloop richting verkiezingen (21 maart, red.) is iedere uitvergrote uitglijer er eentje te veel. En, gezien op de sociale media en te horen wie weleens door de stad banjert, dat zijn er nogal wat.

De waarheid is dat Waarman even geen tijd had. Sterker: hij was verslaafd. Niet zo dat hij direct in de Jellinek-kliniek belandde, zat hij zijn tijd uit voor de winterse Korea-buis. In het algemeen betrof het hier de Olympische Winterspelen; in het bijzonder curling. Met dames in de hoofdrol.

Nu nog zit Waarman met vlekken in de nek. Alle Olympische Wintersportprogramma’s Gemist worden aangeklikt en Waarvrouw is ten einde raad. Die f*cking curlingdames kunnen wat haar betreft zo het zeegat uit. Daarom dus enige weken stilte op het columnfront.

Dagenlang genoot hij van de Russische Anastasia Bryzgalova, de Canadese Rachel Homan, de Zweedse Anna Hasselborg en alle Zuid-Koreaanse Kimmetjes, die om de titel streden van meest aantrekkelijke sportster. Dat alles op een ingevroren catwalk van 45,720 meter, uitmondend in het bloedrode hart van een ijselijk dartboard.

Bevallig en glijdend op een knie, de bezem controlerend aan het ijs, verplaatsten de ijsgodinnen zich met grote precisie voorwaarts. Een liefst 20-kilo zware fluitketel als een ware feministe van zich afduwend. Het publiek en Waarman waren laaiend enthousiast. “Curling Forever!”

Deze sport werd mede mogelijk gemaakt door Prefert Genu Glijmiddel. De eerste sponsor die niet irriteert. (Reclame)

In de tussentijd las hij dat als er 51 op de 100.000 mensen griep hebben, er sprake is van een epidemie. Hij pakte zijn calculator en rekende uit dat dit grofweg overeenkomt met 35 raadsleden op het huidige inwonertal van de stad. Hij begreep gelijk alle koortsachtige bewegingen binnen de uiterwaarden van Vlaardingen. Het betrof hier gewoon een politieke verkiezingskoorts; een epidemie, dus.

Ter verklaring: een epidemie is een ongunstig verschijnsel die, met grotere frequentie dan normaal optreedt, in zeker gebied van mens of dier. Het begrip omvat ook niet-besmettelijke aandoeningen.

Begrijpen we nu dat (aspirant) politici erdoor besmet zijn, maar de kiezer kennelijk (nog) niet. De politieke quarantaine werkt als Kooi van Faraday.

Andere ideeën zat, de afgelopen weken. Daar niet van. Er ligt nog een column over wethouder Ruud van Harten, die als een hedendaagse Don Quijote op zijn motorfiets strijd vóór windmolens, langs de Waterweg.

Of het briljante verhaal over een buiten-stedelijke misser van Halbe Zijlstra. Er schoot Waarman zelfs een gezegde te binnen: “Beter ten hele verkeerd, dan ten Halbe gedwaald.” Waar het op neerkwam, was dat politici zo hard liegen, dat ze het zelf geloven. Dat is gevaarlijk, nu en op termijn (QED, red.). ‘Die halbe-zolen besturen immers wel je land of stad,’ sprak een buurvrouw.

Eenmaal weer buiten schrok de columnist van alle ophef. Ron Boers van ONS.Vlaardingen verspeelde veel krediet door een gevaarlijke vergelijking te maken tussen beplakte ramen van een fractiekamer en gender-neutrale hoofddoekjes. Die kon zichzelf weleens lelijk in de voet hebben geschoten. Ondanks alle waarschuwingen over drugsoverlast in de binnenstad nu The Bull gesloten is.

Iemand die Waarman nog kende uit de horeca maakte een andere ex-horecaffer uit voor racist. Dit terwijl zijn blazoen ook verre van schoon is. Op sociale media regende het verwijten over-en-weer en tussentijds werd haast dagelijks bewezen dat wat in Amerika wordt “uitgevonden” na verloop van tijd in Holland landt. Zie: modderige (holle) verkiezingsretoriek ten tijde van de running campaign van Clinton-Trump.

Gelukkig zijn er partijen die zich niet ongenuanceerd roeren op de verkiezingsmarkt, die zich richten op hun enige taak: werken voor je stad en serieus je standpunten kenbaar maken.

Wat er ook gebeurt: de namen veranderen na 21 maart, de streken blijven. Geregisseerd door een anonieme club regisseurs die iedereen kent, maar waarvan niemand weet wie het zijn. Onze eigen Vijfde Colonne.

Waarman trekt nog maar eens een pijpje koude Jupiler open. Hij kust Waarvrouw in haar hals. Hij is bezig met een dichtbundel van de zojuist overleden Ton Lebbink. Daarvan gaat je humeur vooruit. De stereo dendert Philip Glass. Was het maar vast zomer. Waarman heeft minimaal nog 1018 dingen te doen dit jaar.

Ter relativering:
‘Mijn vader waarschuwde me nog voor politici. Hij had alleen een nog grotere hekel aan journalisten. Een slimme man.’
(Robin Wright - die de rol van Mrs. Collins speelt - tegen Russel Crowe - journalist Cal McAffrey -in de film State of Play.)

Voor wie het echt wil weten wat Waarman de afgelopen tijd schreef, maar niet plaatste is er altijd nog: www.columnvanwaarmangemist.nl. Wie hierin geen zin heeft doet er goed aan Lubach op Zondag van afgelopen keer op te zoeken bij programma gemist. Het gaat over raadsleden, op zijn Lubachiaans en daarna zal iedereen zeggen: 'Die Waarman, die is best serieus.'

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Meest gelezen: