De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Nieuw record? Daar drink je (het) voor!

Ton Lebbink: Wolverine in de Hongerwinter

Ton Lebbink: Wolverine in de Hongerwinter

Nadat Ton Lebbink anderhalfje nummer 22.578 in zijn decennialange kroegleven had geleegd, hoorde hij het belletje van de deur rinkelen. Ging er iemand weg? Nee, een struise dame, wier benen oneindig ver uit haar rokje staken, gleed binnen; de dichter verslikte zich bij het zien van dit brok moderne geschiedenis dat model kon staan voor fanatieke vega-haters.

Haar roodgelakte teennagels glansden fier uit haar hooggehakte zwarte pumps.

Zij glimlachte en bleef aan het eind van de toog wachten tot Caroline, zonder uiterlijk kregel te worden, het over haar jaloerse inborst kon krijgen haar een gewenste verversing te serveren.
   De dienster, zo mag bekend verondersteld, was tamelijk jaloers van aard waar het opvallende vreemde dames betrof. ‘Een dichter? Alla, in mijn bed dan maar,’ luidde haar veel gedebiteerd lemma, 'maar zij heeft daar niets van doen.'
   Ergo een vreemde troel, zeer mooi én aantrekkelijk bovendien, kon zomaar en knalhard op haar stoïcijnse inborst stuiten en daaraan overlijden, of, althans minimaal een aantal weken, het ziekbed moeten houden, dientengevolge opgelopen inwendige kneuzingen bovendien.

Zij, de onbekende, maar daarom zeker niet onbeminde, stelde zich gedurende haar ampele wachttijd met genoegen voor aan Ton Lebbink. Hierdoor schoten de ogen van Caroline vuur dat het een aard had. Ondanks een bedje van opkomende vloedende zilte traantjes. Nochtans had de dame ogenschijnlijk geen kwaad in die zin dat het krabbelen, haartrekken en tepelknagen worden zou. Maar een beetje dorst had zij wel die dag dat het kwik tot iets boven de 40˚ Celsius was gestegen.
   Het KNMI had er een dagtaak aan. Gelukkig in samenspraak met het Tropenmuseum. Want het weer is net als de strijd tegen een corona- of om het even welk virus ook; samen sta je niet alleen. En: op afstand ruik je niemands ongewassen oksels.

‘Zegt u het maar,’ klonk het gemaakt poeslief en met een vilein ondertoontje bovendien uitr de veel vaker goedlachse mond van Caroline. Haar ogen dus regenachtig, straalden nu kilte en een broeierigheid uit, haar mond met de hoeken neerwaarts, deden de zomerse vrolijkheid tot een grauw en benauwd moment omdraaien, waarin geen ruimte voor meevoelende gedachten noch handelingen (als die al bestaan).
   Zij vroeg een gele Izarra in een diepgevroren glaasje en bestelde er zonder extra ademhaling ongevraagd anderhalfje 22.579 bij. Caroline vroeg haar te kappen met die ongein, omdat de ex-portier van Paradiso haar reeds sinds lang toebehoorde.
   Op dit punt roerde Ton Lebbink fors en kwiek zijn stembanden: ‘Inschenken. Nu!’ klonk het licht dreigend. Want wie aan zijn anderhalfje zat, anders dan om die hem te overhandigen, kon op ernstige weerstand rekenen. Verbaal zowel als fysiek als het die van het mannelijk geslacht betrof. Hij stond immers niet voor niets jaren achtereen bij de deur van de bekendste Poptempel van Nederland, Oh, kaal koleertig vaderland, zijn spieren vol TestosterON Lebbink te pompen.
   ‘Jawel,’ mokte Caroline de lichamelijk onaangename en voor buitenstaanders nauwelijks merkbare toenadering van haar amant van zich af. ‘Ik wilde me enkel vergewissen of je nog trek had.’

Zowel de vreemde dame met de pilaarvormige benen als de ex-krokettenbakker bij de FeBo moesten weer wachten, want het tempo waarmee de anders zo vlotte Caroline ditmaal de glazen vulde, had niets met alcohol gerelateerde topsport te maken.
   Zuchtend keken “Ton en Tineke” elkaar smachtend aan. Beiden stierven van de dorst en hadden trek in elkaars verhalen, bovendien. En wie weet wat deze godvergeten bloedhete dag allemaal nog meer voor hen in petto had.

Het punt bij onverwachte ontmoetingen is
dat niet iedereen ze kan waarderen.

‘Dag Ton,’ zei “Tineke” toen de gevraagde drankjes eindelijk en per traag-expresse hun plaats op de toog hadden gevonden. ‘Proost!’
   ‘Ha, lekker,’ reageerde de dichter dankbaar en met geheven rechterhand toen hij na een nanoseconde zijn ijskoude jenevertje had gevonden.
   Zij vroeg hem bij haar haar thuis zijn album Hongerwinter te komen signeren als het weer daar later dat jaar aanleiding toe gaf. Caroline ontplofte.
   ‘Met genoegen,’ zei hij en moest snaaks even grinniken toen hij het van kwaadheid vuurrode hoofd van Caroline niet enkel zag, maar en ondanks de hittevolle dag ook voelde stralen als het kolenkacheltje van opoe vroeger.
   ‘Tja,’ bekende de struise zonder schaamte vanwege de relatie tussen de twee Helmers-fundamenten, ‘ik heb de plaat nu grijs gedraaid, maar dat is van geen belang. Ik weet meer van tekstuele Helden opvangen in mijn onechtelijke sponde.’
   Caroline pakte een doekje en begon haar eigen vleselijke resten en ander ongerief bijeen te vegen. Ontploffen, al was het maar platonisch, was een smerige klus.
   ‘Ik vernam dat dit de meest eenvoudige manier is om de hoes van dit ronde voorwerp van vinyl door jou van een pakkende kreet te laten voorzien. Ik moet alleen een beetje opletten dat Caroline niet gewapend en al achter ons aan komt. Dat schiet niet op …’
   ‘Of juist wel,’ snauwde de dienster, pakte van onder de toog een revolver en vuurde een kogel af, recht tussen haar ogen. Na een oorverdovende knal trok de rook fluks op en ieder had weer zicht waarop de struise zei: ‘Aangenaam, mijn naam is Wolverine. De zus van Hugh Jackman.’
   Daarop barstten Caroline en Ton in een bewonderend lachen uit, pakte eerstgenoemde het bonnenboekje, legde dit met een pen voor haar neer en vroeg: ‘Mag ik je handtekening? Ik ben een groot fan van hem en bevredig mijzelf nogal eens met een foto van zijn tors binnen oogbereik. En omdat juist jij het bent mag je Ton aanstaande winter best een keertje lenen. Tenminste, als ik je broer eens onder mijn twee warme punten spreken mag!’

Wellicht dat zo geschiedde als hier geschetst. Dus, hongerwinter of niet, een Hongerwinter werd het. En wat voor een!

JOIN ME
The Eternal Second

After your First Live
You get a Second chance
to stare with your Third Eye
at the Fourth Dimension
Displayed on Fifth Avenue
Your Sixth Sense
wil tell you that seventh heaven
is The Eight Wonder of the World
where you can waste your Ninth Life
by braking The Ten Commandments

Yes it’s an orgy at Last
at Last The Eternal Second
is Finishing First
There it is

Mijn Stipje aan de Horizon
Mijn Verdwijner aan de Einder
Mijn Ontsnapper aan het Vergezicht
Mijn Vlek voorbij de Kim
Mijn Oninhaalbare

jouw droefgeestige Heilsoldaat
jouw Hijger op het Vlakke
jouw worstelende Ademnood
jouw brekebenende Pedaalridder
jouw Onuitstaanbare
jouw nietsnuttende Peddelaar
jouw nutteloze Dronkenlap

 

Laat een reactie achter

Door het invullen en verzenden van dit formulier, wordt je naam, e-mailadres, IP-adres en inhoud van je reactie bewaard in de database van ons content management system voor deze website. Alleen je naam en de inhoud van je reactie zijn zichtbaar voor de lezers van de website. De redactie/beheerder van deze website kan je per e-mail naar het door jou opgegeven e-mailadres door middel van een persoonlijk bericht een reactie geven.
Reactie toevoegen

Theme picker

Meest gelezen:

Theme picker