De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Waarman's ogenblik

Staking OV? Niks gemerkt!

Staking OV? Niks gemerkt!

Het is weer eens een verontrustend bericht als het Journaal aankondigt dat er weer eens een staking is bij het Openbaar Vervoer. Zeker als de Belg er ook van bericht een feit om rekening mee te houden. Waarom dit (OV) met hoofdletters geschreven wordt is een raadsel. In Vlaardingen e.o. weet nog haast niemand wat dat is: OV. Alleen heel oude mensen als Waarman hebben nog een vaag idee van groene treinen en een redelijk kloppend dienstschema.

In de Schelvispekelenclave ging alles als vanouds. Vanwege overheidswege gedwongen sluiten stadgenoten ook nu een gevoelsmatige eeuw al achteraan in deze of gene rij heilig koeienblik. Een jaar meer of minder doet er hier niet langer toe.

Als chauffeur of ex-OV’er merk je in de dagelijkse file na verloop van tijd bekende gezichten op. Dat leuke meisje waarmee je in De Panda hebt staan slijpen, die gozer van de voetbal of de burgemeester van de stad. Je bevindt je ’s ochtends nog in een halfslaap. Soms poets je je tanden, scheert je baard weg of tekent een keurig ooglijntje. Man of vrouw: iedereen kan nu meer taken dan voetje voor voetje werk- of huiswaarts schuifelen.

Een keer schiet je klaarwakker.
   Je wordt ingehaald door Frans Hoogendijk.
   Naast hem Arnout Hoekstra.
   Waar gaan die naartoe?

Oh ja, die zijn het wethouderschap ontvlucht. De één wat minder vrijwillig dan de ander. Maar nu, zo samen op weg naar … Ja, naar waar? Niet naar Brussel. In dat geval waren ze rechtsaf gereden, de Beneluxtunnel door, de A4 op. Den Haag dan? Of misschien richting Breda, naar de tweede residence van M. De stadsmoeder. Je vraagt je zo het nodige af tot jouw baan plots die andere niet kan bijhouden. En ritsen of invoegen kan niet meer. Dan is het je bespiegelingen gedaan. de twee verdwijnen uit je zicht.

Je probeert je te herinneren waar je Arnout en Frans eerder geanimeerd babbelend en volop lachend en nog net niet hand-in-hand hebt samen gezien. Je komt op geen datum of uur.

Het is als vrijwel alle dagen: je bent te laat in Rotterdam. Van Frans en Arnout ontbreekt nu ieder spoor - het lijkt wel politiek. De chef van de afdeling bromt: ‘Alweer te laat!’ En doet er verder het zwijgen toe. Je e-mailbox zit vol, door het raam schijnt de voorjaarszon, je secretaresse heeft haar maandelijkse stonden en vijlt gedachteloos haar nagels.

Je kijkt naar haar. Zij is wel elke dag op tijd, woont kennelijk in de stad. Even denk je na. Of had ze nu een motorfiets? Je ziet haar zitten, die frêle met haar opgeverfde kop, haar veel te hoge hakken. Ze mompelt, denk je, in haarzelf. Het zal haar telefonisch oortje zijn. Reed de metro maar eens en ook op tijd. Dat scheelt veel valse filebespiegelingen.

Biermaker: ‘Hoe moeten wij nu weten hoe je de stad uitkomt.’
Walman: ‘Wij weten niet eens hoe je buiten de raadzaal geraakt.’

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Meest gelezen: