De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Waarman's ogenblik

Menselijke smeerlappen gezocht

Menselijke smeerlappen gezocht

(Ra)wie is toch die Jean Pierre? Wie het AD minimaal trakteert op een weekendabonnement krijgt op zaterdag, of als de bezorger er zin in heeft een avondje eerder, de culturele bijsluiter, het magazine, op de kokosmat. Hierin wekelijks een interview met iemand die je onder het kopje “bekend” mag scharen.

Dat was deze week Jean Pierre Rawie. Met zijn 67 jaar een van Nederlands bestverkopende dichters aldus confrater Anniek van den Brand. Een uiterst leesbaar document voor wie poëzie een warm hart toedraagt en curieuze persoonlijkheden niet op voorhand liefst onder de zoden schoffelt.

Jean Pierre Rawie (Jan Pieter voor vrienden) bezit zeker twee goede en misschien wel jaloersmakende eigenschappen. Zijn vriendin (Esther van der Meer, red.) is dertig jaar jonger en eveneens uit literair hout gesneden en hij, de goedverkopende dichter, drinks dagelijks twee flessen wijn.

Natuurlijk zijn er meer zaken waarom wij Jean Pierre Rawie roemen. Lees om te beginnen zijn werk er gerust op na, een vijftiental bundels met dichtwerk waar je met gepaste eerbied en het nodige leesplezier de ogen op loslaat.

De politicus sterft; als ik zijn hand vasthou,
voel ik onmacht door zijn huid heen steken.
Ik zoek zijn woorden maar kan niet vinden
en weet niet wat zijn bedoeling is.

Dus kus ik bedoelingen,
waar hij krachteloos van droomt;
ik blijf zijn criticaster, al ben ik journalist,
en heb vast wel iets beters te doen.

Wij volgen naast elkaar hetzelfde pad,
en worden met dezelfde maat gemeten;
de krant nu op het pluche gezeten

zoals hij in het college zat:
straks verdwenen, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos zijn partijprogramma was.

Heel soms gaan poëzie en politiek hand-in-hand. Dat is als Jean Pierre Rawie, boven een bordje boterhammen gezeten, de vader treft van Thierry Baudet, een jeugdvriend van hem. Jean Pierre Rawie zegt: ‘Die (de vader van) vertelde dat die jongen niet meer met het openbaar vervoer kan, dat hij wordt bewaakt. Dat lijkt me helemaal niet leuk.’

Om dan, als een volleerd klassiek componist, met veel gevoel voor pathos en anderzijds hoogstaande literaire emotionaliteit, met een laatste zin de grote finale te beslissen: ‘Nog afgezien van het feit dat nette mensen niet in de politiek gaan.’

Het eindigt er in ieder geval mee dat de meest verkochte dichter des vaderlands zegt: ‘Mijn soort bekendheid is heel prettig. Ik word alleen aangesproken door mensen die mijn werk hebben gelezen. Dat zou ik graag zou houden.’
   Waarman zou Waarman niet zijn als hij er niet aan toevoegde: ‘Dat zouden politici dus ook moeten willen; dat mensen hen aanspreken op hun werk …’

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Meest gelezen: