De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Serie waargebeurde verhalen 13

Motorpech aan de Gordelweg

Motorpech aan de Gordelweg

Het was een prachtig weekend en ik had storingsdienst toen de telefoon ging. Ik hoopte dat het geen klant zou zijn met motorpech, want ik zat nog maar net met mijn kouwe klets onder de parasol in de tuin en ik had het reuze naar mijn zin zo in het zonnetje.

"Ja, met Dirk…!" "Hallo met Jansen uit Rotjeknor, je weet wel. Ik lig momenteel met mijn boot aan de Gordelweg."
   Ik voelde al nattigheid: "Meneer Jansen, dat is heel prettig voor u, maar daar belde u toch zeker niet voor?"
   "Nee, nee, nee, mijn diesel doet het niet meer en ik kreeg van je antwoordapparaat te horen dat je weekenddienst had en werd zodoende doorverwezen naar het nummer wat ik nu heb gedraaid. Dat klopt toch Dirk?"

Daar ging m'n vrije zaterdag weer. Zonder kouwe klets, straks onderin zo'n gloeiendheet machinekamertje, waar je je reet niet kon keren, laat staan dat je er aan een motor kon sleutelen. Ik kreeg er stante pede de pest in en zei koel: "Meneer Jansen, ik kom er meteen aan. Waar ligt die euhh… kl. boot van u?" Ik kon mij nog net inhouden… "Juist ja, op de Gordelweg."
   "Dirk, ik lig aan een steiger vlakbij de Boezembocht, aan de andere kant, dus mot je om rijden… snap ie!?"

Ik snapte het maar al te goed. Ik kende meneer Jansen al vele jaren. Het was een vreselijke kerel, een zeikerd en zo gierig als de pest. Op een kouwe klets hoefde ik vandaag niet te rekenen. Wel op smerige en zwarte jatten en een puffende, alles beter wetende, meneer Jansen, grrrr… zo gezegd, zo gedaan.

"Meneer Jansen, hij is weer voor de bakker. Nog eventjes proefdraaien en dan ga ik weer op huis aan!"
   "Da's best Dirk!" riep Jansen opgelucht en startte fluitend de motor.

"Meneer Jansen, geef eens een paar keer vol gas!" riep ik luid om boven het geraas van de draaiende dieselmotor uit te kunnen komen. Meneer Jansen deed precies wat ik van hem verlangde, gas geven!
   "Nu de motor nog een paar minuten belasten met de schroef er bij en met vol vermogen, meneer Jansen!"

Je voelde, terwijl wij samen de motor in de gaten hielden, dat het bootje flink aan zijn trossen trok.
   Net op het moment dat ik aan meneer Jansen wilde vragen of de boot wel goed aan de steiger vast lag, volgde er een enorme klap. Wij vlogen, tenminste als de machinekamer wat ruimer was geweest, in vogelvlucht over de motor heen.

Jansen zag lijkbleek en bleef er bijna in. Ik rende naar buiten en zag tot mijn grote ontsteltenis, dat wij een ander pleziervaartuigje, voorzien van dezelfde kleur verf als die van meneer Jansen, middenvoor hadden geramd.
   De steiger waaraan wij afgemeerd lagen, hadden wij in zijn geheel uit de kant gerukt en op sleeptouw genomen.

De buurtjes kwamen met de schrik vrij. De vrouw van het gedeukte bootje had door de aanvaring een pan met gekookte krootjes over zich heen gekregen en leek op rooie Annie. Haar man had door de klap een gloeiende kop thee in zijn kruis gegoten, wat ook duidelijk te zien was aan de rondedans die hij maakte.

Het tweepersoons slaaphutje dat al niet groot was, was door de aanvaring een eenpersoons hut geworden. Meneer Jansen was geheel uit zijn doen en bood de buurtjes uit eigen vrije wil zomaar een staartje van zijn verf aan.

Het werk bij meneer Jansen zat er voor mij weer op dus zei ik hem gedag en wenste hem veel sterkte, waarna ik linea recta naar huis stuurde om onder de parasol, in onze tuin, van een koel glas bier te genieten.

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Meest gelezen: