De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Serie waargebeurde verhalen 12

Het verdwaalde werploodje

Het verdwaalde werploodje

Het is alweer een jaar of wat geleden dat mijn vader en ik die ochtend zouden gaan zeevissen op de Maasvlakte. Het was die ochtend stervenskoud zodat deze visdag zeker geen pretje zou worden.

Twee koukleumen, twee zee-hengels gestoken in het zand, stonden daar doodstil als mistroostige silhouetten te wachten op hun eerste buit. Twee tot op het bot verkleumde kerels die al de hele ochtend hadden geprobeerd zich warm te houden doormiddel van koffie met cognac, gevulde koeken en door hard te rennen langs de vloedlijn.

Mijn handen waren zo verkleumd dat ik bijna geen kans meer zag m'n haken te voorzien van aas. Je weet wel, van die heerlijke vette zeepieren of van die enge, lange, harige zagers! Als het dan eindelijk toch was gelukt, was het de kunst om de vislijn inclusief de haken met aas, doormiddel van een zwiep met de zee-hengel en werplood met een gewicht van zo'n kleine honderd gram, zo ver mogelijk de zee in te zwiepen. Soms had je succes, maar meestal was het een slechte worp en daar speelde de cognac zeker een belangrijke rol in.

Mijn vader had een waad-pak en daar liep tie dan een eind de zee mee in om zodoende tientallen meters op mijn worp te winnen. Omdat tie steeds z'n evenwicht verloor gooide hij nog slechter dan de aller slechtste zee-hengelaar zonder waad-pak en dat wil wat zeggen.

“He Pa, ik gooi stukken verder,” riep ik een beestje pesterig naar hem, waarop ie meteen reageerde met: “Wedden om een tientje dat ik verder gooi dan jij.” Ik nam voor dat tientje de weddenschap graag aan.

Wij voorzagen kleumend de haken van vers aas en namen daarna tegelijk de werphouding aan. Het leek wel een beetje op synchrone springen, maar dan met een zee-hengel. Mijn vader telde hardop de zwiepen en bij de derde zwiep lieten wij de vislijn schieten.

Samen tuurden we gespannen naar het wateroppervlak waar een plons van het werplood aan zou moeten tonen wie het verste zijn lood had weggegooid.

Een plons en een doffe tik gevolgd door een kreet van pijn was het enige geluid wat wij op het strand hoorden. Wij begrepen meteen dat er iets fout was gegaan. Een kleine honderd meter verderop het strand bleek iemand ter aarde zijn gestort en heerste er op die plek alom paniek.

Het bleek mijn werplood te zijn die op onfortuinlijke wijze van richting was veranderd en de man meedogenloos in zijn schouder had weten te raken. Ik hield er een tientje aan over omdat mijn werplood de langste afstand had afgelegd, maar de onfortuinlijke visser had een joekel van een blauwe plek en daar was tie niet echt blij mee.

Ondanks dat zeevissen een veilige sport lijkt te zijn is de praktijk soms toch anders, maar om nou te zeggen dat het super gevaarlijk is vind ik iets te overdreven, maar uitkijken is en blijft het devies.

2 commentaar(en) op artikel "Het verdwaalde werploodje"

En vertel; nog wat gevangen die dag......?

Door: Fred Trooster Op:

Jazeker Fred, een puitaal en een paar postzegels.

Inclusief autokosten, aas, cognac en gevulde koeken is de visboer stukken goedkoper, hahaha!

Door: Dirk Tempelaar Op:

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Meest gelezen: