De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

40 jaar na de op 2 na grootste treinramp

Julia Mak herinnert zich niets

Julia Mak herinnert zich niets

Tegenwoordig rijden er alleen nog sprinters van de NS van Hoek van Holland naar Rotterdam en vice versa. Over enige tijd geen treinen meer op dit traject, maar metro's. In 1976 was dat anders. Ook toen waren er al treinen specifiek voor het korte traject van de havenstad naar haar badplaats. Maar in Hoek van Holland startte ook een trein met verre bestemming, München. Op 4 mei 1976 startte deze D(uitsland)-trein een minuut later dan gebruikelijk. Op station Schiedam/Rotterdam-west vertrok de boemeltrein vóórdat de D-trein op Station Schiedam gearriveerd was. Dat was ook tegen de normale gang van zaken in. De 20-jarige Julia Mak stapte gezond en wel in, 's ochtends tegen negenen op weg naar haar bijbaantje in Maassluis. Het meisje met de zo Schiedamse naam, telg uit de familie van de zeilmakerij die sedert 1587 in de stad gevestigd is, van de toenmalige dierenhandel, van de geschiedschrijver. Zij stapte nietsvermoedend in. En vanaf het instappen zijn er nul herinneringen.

Zij heeft het later allemaal gehoord. Hoe op het stukje enkel spoor de D-trein frontaal botste op de boemel waarin zij zat. Dat er nog een derde trein achterop de D-trein is gereden. Dat 24 mensen in haar trein het niet hebben overleefd. Alle doden zijn in haar trein gevallen. Zij had geluk bij een ongeluk; zij hoorde bij de vijf zwaar gewonden. Zij is veertig jaar geleden door een brandweerman van onder een bank weggehaald; ze heeft haar redder zeer recent leren kennen. Ze weet er niets van dat ze naar het Gemeenteziekenhuis in Schiedam is gebracht. Haar eerste herinneringen zijn van zo'n drie weken na het treinongeval. Dan wordt haar geleidelijk aan duidelijk wat er gebeurd is. Ze had een shock-long, levensbedreigend. Een verbrijzeld rechterbeen, een op diverse plekken gebroken linkerbeen, een gebroken linkerarm. De ribben kapot. Een zware hersenschudding. Glassplinters over haar hele lijf. "Mijn lichaam zit vol met spijkers en bouten. Ik heb inmiddels zo'n dertig operaties achter de rug, vier jaar geleden nog, toen mijn voet is rechtgezet. En dat alles zonder dat ik ook maar enige herinnering heb van het ongeval. Ik heb daar heel veel frustratie van. Ik stapte met mijn 20 jaar gezond in de trein, en werd drie weken later week wakker..", aldus Julia Mak.

Julia Mak, secretaresse van beroep, is als een ware onderzoeksjournalist in het ongeval gedoken. Ze heeft inmiddels een honderdtal persoonlijke interviews met betrokkenen gedaan. Een interview met de nu 83-jarige mevrouw Van der Vlist. Vanuit haar - nu niet meer bestaande - Nieuwland-flat zag zij het ongeluk gebeuren. Interviews met de toenmalige brigadier van politie Chiel Wilbrink en hoofd uitrukkingen bij de brandweer Jean van Roon, die als hulpverleners het eerst ter plaatse waren bij het tunneltje op de Parkweg dat daar onder het spoor door naar het Beatrixpark gaat. Met mevrouw Verhoekx waarvan een zoon bij het ongeluk het leven liet. Gesprekken met nabestaanden en met hulpverleners, haar eigen gat in herinneringen, het feit dat deze treinramp in de vergetelheid raakt terwijl het de op twee na grootste treinramp in de Nederlandse geschiedenis is, dat alles heeft Julia Mak doen realiseren dat hier een gedenkteken op zijn plaats zou zijn. Ook voor de hulpverleners dus, benadrukt ze, die hebben uren lang, het heeft wel vijf uur geduurd, de aller grootste ellende gezien die je je maar kunt voorstellen. Ook die hebben het al die jaren met zich meegedragen, ook die verdienen erkenning. Deze ramp mag niet vergeten worden.

Een half jaar geleden groeide dat besef bij haar. Het mondde uit in een tweet richting gemeente, die haar naar aanleiding daarvan verzocht om aanvullende informatie per e-mail. Zo geschiedde. D66 deed afgelopen maandag een appel aan het college om iets met dit verzoek te doen. Wat zou zij het fijn vinden, om voor die bewuste 4 mei te weten of er iets met haar verzoek voor een gedenkteken op de plek des onheils gedaan gaat worden, vertelde zij ons vanavond, op de bewuste plek waar de Parkweg het spoor kruist.

Wat was het fijn dat wij haar konden vertellen, dat burgemeester Cor Lamers zo'n twee uur eerder tijdens het gesprek met de pers desgevraagd had uitgesproken sympathiek tegenover haar voorstel te staan. Dat men bij de gemeente inmiddels zo'n twee maanden met haar verzoek bezig is. Onderzocht moet worden in welke vorm het kan. Zou een plaquette bijvoorbeeld een goede mogelijkheid zijn? In contact zal getreden moeten worden met partners van mogelijke bouwwerken om een eventueel gedenkteken op te bevestigen. Het college hoopt voor de zomer uitsluitsel te geven.

Media-aandacht
Vandaag heeft RTV Rijnmond een nieuwsitem waarin deze omroep Julia Mak interviewt (zie foto boven)

VPRO-geschiedenis televisieprogramma 'Andere tijden' besteedt in april aandacht aan dit treinongeluk.

Julia Mak is bezig met het schrijven van een boek over de treinramp. Geplande verschijningsdatum van het boek met de titel 'En toen werd het stil' is 6 september 2016.

Het appel van D66:

Geacht college,

Op 4 mei aanstaande is het precies veertig jaar geleden dat in Schiedam een van de grootste treinrampen uit de geschiedenis van ons land plaatsvond. 24 mensen overleefden dit vreselijke ongeluk niet. Vele overlevenden kampten nog jaren, of kampen zelfs nu nog met de gevolgen ervan. Het ongeluk heeft ook een onuitwisbare indruk achtergelaten bij veel inwoners van onze stad; hulpverleners, getuigen, omstanders, etc.

Uit respect voor de slachtoffers en om de herinnering aan dit ongeluk levend te houden, heeft onze stadsgenote Julia Mak, zelf overlevende van deze ramp, recent gepleit voor een monument ter nagedachtenis.

De fractie van D66 ondersteunt dit idee van harte en vraagt u haar verzoek serieus en positief te beoordelen.

 

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Uw naam
Uw e-mailadres
Onderwerp
Vul uw bericht in...
x

Meest gelezen: