De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Een jeugd lang in het Kolpa- en vele jaren Holybad

Een jeugd lang in het Kolpa- en vele jaren Holybad
Het was er die zaterdagmiddag vrij druk en heet, terwijl ik in mijn jeugdjaren hier menig keer bibberend van de kou langs de kant van dit bad had gestaan. Kunst in het Kolpabad. Kunst in de douchehokjes. KinderKunst in het Kikkerbad. Kunst in het negentig en Kunst in het diepste van het diepe. Het was één en al Kunst wat de klok sloeg.

De benauwdheid en de hitte rondom het bassin was met de twee gratis aangeboden consumpties nauwelijks te blussen. Door deze verschijnselen dacht ik aan tijden van weleer, al moet mij van het hart dat ik de indringende chloordampen uit die tijd, nu al miste.

Ik dacht aan de tijd dat ik jankend, verkleumd en voorzien van een zooitje kurken, die door middel van een eng aanvoelend stuk touw en veel te strak om mijn o zo tengere middeltje waren gebonden. Zo klein nog en dan al zoveel kinderleed.

In mijn, toen nog tere kinderhandjes, hield ik een zwaar en groen geverfd houten plankje vast, daaraan zou even later heel veel bloed kleven. Want een mede zwemgenootje had in zijn onmacht getracht het onding tegen mijn tanden te stoten zodat de bodem van het kikkerbad bezaaid lag met een groot aantal witte melktandjes.

Schoolzwemmen heette dit fenomeen. Schreeuwend om je moeder die er niet bij was, daalde je langzaam af in het vijfentwintig centimeter diepe kikkerbad om van badmeester ome Jan je eerste zwemles te krijgen. Een regelrechte ramp! Hoe verzuip ik een kind! Een echte moordpartij, zo voelde het.

Toen ik door het doffe glas, naar het door onkruid overwoekerende buitenbad keek, kreeg ik Het een moment moeilijk. Hier op de grasgroene weiden rondom de baden lagen de wortels van onze puberale jeugd. Hier werd met doodsverachting van de hoge veer gedoken om indruk te maken op het meisje van je dromen. Hier liep je stoer rond met een washandje of een zeepdoos in je zwembroek.

Op de grijze stoeptegels, gelegen op je handdoek, bruinde je je slungelachtige witte jongenslijf in de stralende zomerzon. Soms kreeg je de schrik van je leven als één van je vrienden een badmuts gevuld met koud water over je gloeiende lichaam uitstortte.

In de halve maan was ik na een uit sloverige glijpartij van de glijbaan met mijn stuitje hard op de bodem gestuiterd. Maanden lang had ik er last van. Een zwemdiploma heb ik er nooit gehaald. Wel heel veel badmeesters vele malen' tot wanhoop gedreven. Ik zwom als een waterrat, maar volgens hen -en zij kunnen het weten- net niet genoeg om te blijven drijven.

Een door merg en been gaand fluitsignaal en een strenge wijzende vinger waren in die tijd genoeg om het diepe bad schoorvoetend te verlaten. Om het even later, via het negentig centimeter bad stiekem onder de ketting door, voor de zoveelste keer weer te proberen.

Pas vele maanden later mocht ik naar het diepe! Dat werd, nog maar net bekomen van het kikkerbad, meteen de volgende jank partij. Ome Jan, de meest sympathieke badmeester, lulde de als het ware het diepe in, waarna hij een ijzeren en eng uitziende haak voor je giechel hield, waaraan je je uit angst stevig vast kon klampen, wat leidde tot een kwaaie, rood aanlopende ome Jan. Waarom was juist hij er niet en ik en vele anderen wel. Wij waren vandaag de genodigden en hij waarschijnlijk niet of was de organisatie hem simpelweg vergeten. Ik weet het niet.

Een jaar geleden had ik hem nog gesproken. Bij het bloedprikken in het Schieland Ziekenhuis te Schiedam. Hij was wat magerder geworden, maar niet minder bruin. Hij vertelde me dat hij bij vijf specialisten tegelijk liep omdat hij van alles en nog wat mankeerde! Hoe oud hij nu was, heb ik hem maar niet gevraagd. Maar volgens mij was hij de tachtig al lang gepasseerd! Ondanks alles had hij nog altijd die onmiskenbare lach en zijn speciale gevoel voor humor. Jammer dat hij er vandaag niet bij was of er niet bij kon zijn. Arme ome Jan.

Overal Kunst. Kunst in zijn Kolpabad. Kunst in de douchehokjes. Kunst in het kikkerbad. Kunst in het negentig en Kunst in het aller diepste diepe. Een vreemde gewaarwording om over en op de bodem van een zwembad te lopen, vanwaar je in je jeugd bordjes deed opduiken.

Ik keek nog even richting het terras, waar ik zes ochtenden per week, van zes tot zeven, met een slaapdronken kop de ochtend doorbracht om mijn drie kinderen tijdens hun wedstrijd zwemtraining van huis naar het zwembad en vice versa, te begeleiden. Hoeveel banen zij daar hebben gezwommen? Ik zou het u niet kunnen zeggen, maar dat het er 'heel veel' waren, weet ik wel zeker!.

Zelfs ik behaalde er met mijn dochter en twee zoons, tijdens de jaarlijkse familie-estafettes van VZC, de hoogste plaats op het ereschavot. Wij versloegen, na vele mislukte pogingen, eindelijk de jarenlange kampioenen der familie-estafettes, de roemruchte zwemfamilie Zwaneveld. Zelfs dat werd in die tijd tot ware 'Kunst' verheven.

Als schrijvende Terrasvogel in en voor het VZC Clubblad, nam ik jaren geleden al afscheid van de indringende chloorlucht, die mijn tere neusvleugels en zintuigen voor smaak en reuk jarenlang teisterde.

Na 29 september 1997, kort na deze KUNSTestafette '97 met de alles zeggende titel: "De Salon Het Duel", zal het eens zo glorieuze, het voor Vlaardingen en zijn burgers zo bekende Vlaardingse Kolpabad, doormiddel van een nietsontziende slopershamer, abrupt en meedogenloos, aan zijn eindje komen! Een vaarwel van de realiteit, maar een begin van alweer
een nieuwe historie!

Ook het Holybad moest er daarna aan geloven en zo kregen de Vlaardingers er een uit te kluiten geschoten kikkerbad voor terug, genaamd De Kulk en genoemd naar het slootje aan het begin van de Broekkade waarover het Kulkebruggetje lag. Een nieuw maar afgrijselijk exemplaar.

Als Ome Phul Borst dit nog had mogen beleven, had hij zich terstond lam gezopen in z’n eigen kroeg, tenminste als je dat een kroeg kon noemen! Mijn zeilboot, ja ik had als jongen mijn eigen zeilboot al, lag bij Ome Phul in het water en alles
vond hij best als je maar op tijd je liggeld betaalde, maar die tijd ligt alweer ver achter ons.

Ook zwembad De Kulk zie ik in de nabije toekomst zijn deuren sluiten want op de Markt wordt met geld gesmeten, maar helaas niet voor een noodlijdend zwembad(je) in stand te houden waar veel Vlaardingers nog dagelijks een baantje kunnen trekken, maar voor een i-Pad.

Dat wordt in de toekomst elders baantjes trekken want Vlaardingen holt in plaatst van vooruit met enorme stappen achteruit en mogen de Vlaardingers opdraaien voor de gemaakte kosten!

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Uw naam
Uw e-mailadres
Onderwerp
Vul uw bericht in...
x

Meest gelezen: