De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Ton Lebbink rond oudejaar

Ton Lebbink rond oudejaar

Er leek geen sleet te zitten op de talrijke kussen, die zij uitwisselden om het steeds van getal wisselende nieuwe jaar geestelijk en lichamelijk te begroeten. De oliebollen werden er zoetjesaan koud van. Poedersuiker dwarrelde als verse sneeuw rond de echtelijke sponde.

De echo van zijn nachtelijke voetstap tussen kroeg en huis werd thuis gedempt door hoogpolig tapijt. Daarbij had de dichter nu zijn schoenen uit en waren de benedenburen niet van geklos en al te veel gestommel gediend.

Plotseling, het zal tegen enen zijn geweest, overviel een literaire gedachte hem, die een aantekening vereiste. De woorden druppelden als een stevige bui van het een of het ander uit zijn zwarte BIC om knisperend als grammaticale kinderen op het papier en tussen de regels een poëtische wieg te vinden.

Zij keken samen verwachtingsvol, gespannen naar de toenemende woordenbrij. Ze zaten naast elkaar aan de eetkamertafel en tuurden woordeloos zwijgend naar dit bijzondere proces. Af-en-toe zweefde de meest gegeten pen boven het wachtend papier om dan weer vlijtig verder te gaan als een libelle bij onverwachte rukjes tegenwind.

Hun leven had niet ieder moment gesproken woorden nodig om inhoud te hebben en betekenisvol te zijn. Dat beleden anderen maar; zo’n nep geloof van onbewezen huwelijkstrouw. Niet dat ze nooit wat zeiden, hun wederzijdse woorden kwamen regelmatig bij de ander aan. Misschien waren ze bij elkaar gekomen als weerlegging van het spreekwoord en dat de twee kersen die zij verbeeldden, heerlijk smaakten op hun eerst spontaan maar later bewust gekozen samenlevingstaart.
   Ton Lebbink slikte en draaide zijn hoofd naar zijn muze. Hun hartslag verraadde nog altijd passie en bonkte onhoorbaar een stevig ritme, dat niet veel onderdeed voor dat van de Sabeldans. Het beviel de drummer en zijn trouwste fan, die glimlachend opkeek, alsof God op aarde in de vorm van Adonis bij haar was aangeschoven.

‘Ik ben blij dat je bent teruggekomen.’
   ‘En ik, dat je er nog altijd bent.’
   Ze zaten daar, aan de eetkamertafel. Hand-in-hand als twee gezworen kameraden, met de gedachte en gedichte Voetbalknieën tegen elkaar, de ogen dronken die van de ander als nectar uit het oude Griekenland. Geen van twee dacht nog aan oliebollen en waarom de Champagne niet op tafel stond.
   ‘Ik ben bij je omdat ik niet zonder je wil of kan. Naast liefde ben je mijn stut, als ik het eens minder dichterlijk uit mag drukken. Eentje die tegengas geeft als de ander overhelt. Recht is onze verhouding.

Minutenlang nog keken zij elkander aan, zoals je naar een wonder kijkt dat zojuist voltrokken wordt. Zij beseften dat ze tussen wolken woonden waarop ze steevast samenlopen. Hun wereld stortte nimmer in.

14 KM P.U.

Het duurt 3.15 seconde
om een stijve te krijgen.

15 centimeter maal 3.15
gedeeld door 60
is 14 km p.u.

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Uw naam
Uw e-mailadres
Onderwerp
Vul uw bericht in...
x

Meest gelezen: