De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Ton Lebbink: Cynar & (door) Artis(s)jokken?

Ton Lebbink: Cynar & (door) Artis(s)jokken?

Ton Lebbink had, als kind van oktober 1944, van zijn moeder geleerd altijd je bordje leeg te moeten eten, en dat dit met glaasjes, hoewel geen vast voedsel, eender waar is: klieken? Veto! Soms is sprake van de uitzondering die deze moederlijke wet tot regel bombardeert. De dichter kreeg een glaasje Cynar voorgezet. De bardame vroeg of hij het wilde proeven.
   ‘Zeker,’ zei de drummer, ‘zowel uit nieuwsgierigheid als vanwege mijn eigen kleine vileine wetenschappelijke inborst.’
   Nu is Cynar een Italiaanse bitterlikeur op basis van dertien kruidenvarianten waarvan de artisjok het bittere hart vormt.

Ton Lebbink nam een slok. Voorzichtig als de boer (anagram van: ober), die wéér eens iets niet kent.

Zij (de bardame) lachte. ‘En? Vind je het wat? Is dit wat echte mannen onderscheidt van de rest van de wereld?’
   ‘Dit valt niet te zuipen,’ zei de performer. ‘Dit is de doodstraf zonder mededogen. Hiermee degradeer je stoere knapen met twee centiliter tot het absolute nulpunt. Wat een bocht. Dit mag wat mij betreft onverwijld op dezelfde Index als die, waarop nu nog en al veel te lang Absint een prominente plek inneemt.’
   ‘Artisjokken, is het skelet waaraan nog twaalf andere kruiden zijn opgehangen.’
   ‘Door Artis sjokken doe je maar in je eigen tijd aan de Plantage Kerklaan.’

Er volgden lacherige opmerkingen van verschillende gasten, waarbij Cynar en andere vloeibare kruidentuintjes het zwaar moesten ontgelden. Ton Lebbink spoelde de ronduit bittere smaak weg met een glas ijskoud gemeentepils. Daarop nam hij een anderhalfje, dat beklijfde immer beter. De tijd van experimenteren zat er wat hem betrof, voorlopig op.

De bardame hielp nu ook andere klanten. Ton Lebbink keek uit het raam over een gracht in een ander raam zo naar binnen bij een ander café. Hij kon alles nog zonder bril. Behalve zijn stoelgang regulieren (poepie doen) in een café.
   Hoe heette het hier eigenlijk?
   Waarom toch altijd weer die domme verleiding dingen tot je te nemen, die je nog niet kent? Laatst met de Wachttoren was hij er ook zo zwaar ingetuind. Kostte hem bijna drie uur zwetsen, kletsen, Bijbelverhalen en een stukje van hemzelf. En Jimi Hendrix maar spelen op de achtergrond.
   Café de Houten Kruk, las hij, op een ander raam als (dat), waardoor hij naar buiten keek over de gracht en zo … aan de andere kant … van de gracht … naar binnen …

‘Laat ik stellen dat er markt voor is,’ hoorde hij iemand zeggen, die er net nog niet was. Een gulzig geslurp. Toen: ‘Gatverdamme.’ Even was het stil. ‘Maar die markt zal niet groot zijn en ver weg van hier, bovendien.’

Het bittere van Cynar zorgt voor een allesbehalve saai gedicht. Evenzo geschiedt het mijn intrinsieke drinkdebiet. Een enkele keer eindigt de proeverij (spontaan, smerig en ver van huis: even snel terug wankelen of slaafs kruipen is er vaak niet bij) als in een sprookje: “En hij kotste nog lang en hartverscheurend de anti-peristaltiek een onverslaanbaar geacht kroegrecord.”

Het is een typisch kroegending, stoere mannen (onbekende) sterke dingen laten drinken aan de bar tot ze tussen voetenstang en bar inhangen met hun stropdas op half zeven. Dan gaat de fles van hand-tot-hand, de eigenaar verdient de kogel en oningeschreven deelnemers vertonen winderige kenmerken, gelijk een inzakkende pop van chocola op een hoog-tropische, zonovergoten dag in de schaduwvrije buitenlucht. Eenmaal thuis en door moeder-de-vrouw hoofdschuddend onder de douche gezet, is er dezelfde avond weinig ruimte voor de wekelijks verplichte spermapret.

DE STRIPPER

Ze loopt van A naar B.
Ze spot met zachte G.
Ze staat met binnendijen.
twee stangen te bevrijen.

Ze draagt een vel.
Ze is vrij vlezig.
Ze is er wel
maar ook afwezig.

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Uw naam
Uw e-mailadres
Onderwerp
Vul uw bericht in...
x

Meest gelezen: