De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Remus Aussen pleit voor (politieke) actie

‘Kunst als wapen!’

‘Kunst als wapen!’

Dat mannen dol zijn op grotten is van de oertijd. Op Remus Aussen lijkt het voortschrijden van de tijd in die zin geen vat te hebben, zodat zijn mancave in alles doet denken aan wat de voorvaderlijke Van Heusden (toen nog meubelen), de Bourgondiër, Plantage Pontier en Vox Humana in Altamira en Lascaux ooit mochten leveren.
   Zijn kleine maar meer dan gezellige onderkomen is een museum van muziek gerelateerde- en stripboeken, bas- en gewone gitaren (de kostbare exemplaren elders in een kluis, vanwege de vochthuishouding), een stick (die je niet kunt roken, maar gevoelvol tokkelen) en spannende flessen in verscheidene stadia van “in gebruik zijn”. Alles gestald op oude planken en in een antieke kast. Het riekt naar historie, hier.

Museum Vlaardingen zou er een voorbeeld aan kunnen, nee: moeten nemen.

Aanleiding voor dit likkebaardend interview is een open brief van Remus Aussen, namens de MKV ofwel Maatschappelijke Kring Vlaardingen, de maatschappelijke zuster van de IKV. Ter geruststelling van de lezer: we dronken koffie. Sterk, heet en bitter. Maar niet als gal.

Remus Aussen, ooit gemeentevoorlichter bij de gemeente Vlaardingen (leerling en opvolger van de roemruchte heer Jan Maneij), nu zelfstandig adviseur en muzikant, steekt van wal: ‘De idee van de MKV is dat de stad gebruik moet maken van zijn kunstenaars en dat die stad er op haar beurt is om een geschikt klimaat voor ze te creëren. Een symbiose waarin beiden gedijen. Omdat die zaken zelden spontaan gebeuren betracht de MKV haar rol als smeerolie te optimaliseren. We brachten de afgelopen jaren herhaaldelijk maatschappelijke organisaties en partijen bijeen, zoals bijvoorbeeld met avonden en een boottochtje annex “ruilmarkt” voor klussen van instellingen.’ Waarbij ontsnappen een onmogelijkheid was?

Aussen zag nog voor dit millennium een berg aan gemiste creatieve kansen. Hij verzamelde en ordende, langzaam – als bij goede wijn – culminerend in - samen met de Vlaardingse Denkschool georganiseerde - filosofische gesprekken over kunst … Gedateerd: 1 november 2017. De gesprekken werden uitgewerkt tot een pamflet, inmiddels verzonden aan de kandidaats-raadleden. Zodat ze er straks gebruik van kunnen maken bij het schrijven van het collegeprogramma voor de komende vier jaar. 

Om wat voor zaken gaat het dan in dat pamflet? Aussen: ‘We kijken nu natuurlijk naar heden en toekomst: wat is goed, wat kan beter. Er wordt van (betaald) werk op dit moment vaak vrijwilligerswerk gemaakt. Zeker in de kunsten gebeurt dat, ook landelijk. ‘Joh, jij vindt muziek maken toch gewoon leuk? Mag jij gratis op mijn feest of benefietavond spelen!’ Nog onlangs was er een “huiskamerfestival”, waar zowat iedereen netjes betaald werd, behalve de muzikanten ... Waaronder veel professionals, die eraan deelnamen in de hoop er hun werk te promoten.
   Kunstenaars kunnen het creëren niet laten, maar de vaste lasten gaan ook door … Een kunstenaar in Nederland, geloof het of niet, verdient gemiddeld € 6.000,- per jaar… Dat zegt iets. Werk dus, als gemeente, aan een Fair Trade Policy voor de kunsten … Stel er voorwaarden over als je een organisatie of evenement subsidieert. Wordt je stad ook wijzer van.’

‘Organisatoren van evenementen, zoals Ben van der Linden (Beiaardfestival), Ben Trooster (Loggerfestival) en Frank Tomeï (Zomerterras) lopen hier te vaak tegen muren aan. Ambtelijk en bestuurlijk. Daar kan een gemeente slimmer opereren: die festivals zijn belangrijk voor de stad. Logisch dat je als gemeente toeziet op veiligheid, maar als een organisator vastloopt op te hoge veiligheidskosten, een ingewikkeld veiligheidsplan of gewoon een gebrek aan medewerking … Dan mis je kansen.
   Neem ook die circusschool die op Vijfsluizen zat … Die hebben we als stad – terwijl we eindelijk een Hbo-opleiding binnen de grenzen hadden – toch echt links laten liggen. En weg was hij … Als we die school gekoesterd hadden, en er meer dan één te laat gesprek mee hadden gevoerd, waren we nu “circusstad”.
   Daar staat tegenover: als ik naar de evenementen rond ‘Vlaardingen 1018’ kijk … Wat een energie zit daar. Die Dirk de Derde was sowieso een boeiend man. Zijn manier van besturen zou nu (de dag van vandaag) nuttig zijn … een stijl van ‘het kan WEL!’  Een voorbeeld: stel nou (ik zou dát nou eens onderzoeken) dat een volgend bestuur het betaald parkeren wil afschaffen omdat dat misschien wel hogere bezoekersaantallen voor het centrum scoort. Zou zo maar kunnen. Iedereen zal zeggen ‘dat kan niet, want parkeergarages, want afspraken, want afschrijvingen …’.
   Maar Dirk de Derde deed in 1018, met die Slag bij Vlaardingen, ook iets dat aanvankelijk kansloos leek, en hij veranderde op puur bestuurs-  en organisatiekracht het speelveld, en nog op zeker ook. Hij regisseerde niet op afstand, maar was betrokken, deed mee, keek door de lens, gaf het goede voorbeeld. Dan kan het. En dan kunnen ook andere dingen. Het zit heel diep in ons DNA: in de Broekpolder zijn de zorgvuldig opgestelde en uitgewerkte plannen – die velen eerst nogal onrealistisch vonden – prima gelukt. En dat aanvankelijk misschien wel even kansloze Actieplan Wonen is ook een succes geworden!’

Aussen ziet ook dat de veelgeroemde “slanke” gemeentelijke organisatie hier en daar té klein is geworden. ‘Neem de cultuurafdeling. Daar werkt volgens mijn informatie welgeteld één (Eli van Toledo, red.) persoon. De rest is wegbezuinigd om een stichting te financieren die het werk zou doen, en er niet uitkwam. Die persoon kan, ongeacht zijn kwaliteiten, nu slechts reageren op wat er in de stad gebeurt. Echt regisseren, initiatief nemen, bezien wat de stad en de kunstenaars nodig heeft, dingen mogelijk maken die lastig zijn – daar heb je in een gemeente als Vlaardingen gewoon meer mensen voor nodig.
   Nu zijn het KADE 40 en De KF die ideeën aanreiken aan de gemeente. Prima dat die organisaties dat doen, maar het moet een wisselwerking zijn. De gemeente wordt geacht te weten wat de stad nodig heeft, en subsidieert zijn instellingen doelgericht. De gemeente heeft nu feitelijk geen andere regie dan de geldkraan, en het feit dat er in de cultuursector jarenlang vooral in stenen is geïnvesteerd, niet in mensen. De schuld van cultuurwethouder Hoekstra? Nee, die kreeg vier jaar terug deze situatie op zijn bord en heeft gehandeld naar vermogen. De volgende moet er echter wel mee aan het werk, en daarom hebben we dit pamflet geschreven … Onze acht aanbevelingen willen we natuurlijk graag terugzien in het collegeprogramma.’

‘Onze cultuurinstellingen? Laten we asjeblieft netjes zijn op de met hard werken opgebouwde Kroepoekfabriek, KADE 40, Museum Vlaardingen, de Stadsgehoorzaal … Het is zo makkelijk om nu het in een lastige situatie verkerende Museum te laten vallen. Ik mis regie op het museum. Leuk om een museum te privatiseren, maar dan? De Stadsgehoorzaal idem. Te veel geld gestoken in stenen, dan maar het personeel grotendeels ontslaan en vervangen door vrijwilligers … Is dat Fair Trade? Tsja, er moet nu een hoop gerepareerd worden. Terwijl rond Vlaardingen al die theaters hun ruimte genomen hebben … Cultuurbeleid? Maak geen nota’s, maar bekijk de rol van kunst en cultuur, van creativiteit in het grote plaatje van je stadsprogramma. Kijk heel goed wat die instellingen voor je stad, voor de mensen, voor de kunstenaars, voor je projecten, je onderwijs, en voor je economie kunnen betekenen … En wees kritisch. Bijvoorbeeld op de rol van Kade 40 – even los van het uitstekende werk dat ze verder doen - als “muziekschool”. Er zijn allerlei particuliere initiatieven die goed lopen. Subsidiëren doe je daar waar het anders niet werkt. Plus - ik ken een “sociaal muziekproject” dat een tijd bij KADE 40 gedraaid heeft, tot de subsidie op was. Het fijne weet ik er nog niet van, maar ze lopen nu stuk op het feit dat KADE 40 als enige instelling subsidie voor ruimten ontvangt …’

‘Kunst is binnen een stad waarin mensen wonen en werken een machtig wapen om ze binnen de stadsgrenzen te vermaken, op te voeden, gelukkig te maken. Maar net als met alle wapens dien je wel het juiste en regelmatig onderhoud te plegen. De kunstenaars willen, de instellingen willen, nu nog een slim collegeprogramma waar kunst & cultuur zo in opgenomen is dat we als slimme stad gebruik kunnen maken van onze creatieve geesten – die er ook nog een boterham mee kunnen verdienen. MKV heeft er met dit pamflet de bouwstenen voor geleverd … de rest is inkoppen. Helpen we ook de komende jaren graag bij.’

En de mannengrot van Remus Aussen? Dat moderne equivalent van een wat ander eigentijds Altamira of Lascaux bezoekt De Vlaardinger gaarne buiten venstertijden binnenkort nogmaals met in de koffer een cd van King Crimson en een litertje Laphroaig.

3 commentaar(en) op artikel "‘Kunst als wapen!’"

Mijn God. De schrijver is weer in staat de lezer binnen de kortste keren kwijt te raken. Bijzaken, bijzaken, bijzaken.....

Ik lees graag en veel. Diverse literaire meesters. Ook daar best wel eens lastig maar te doen. Maar dit.......is gewoon verschrikkelijk.

Door: Reinier Op:

Heerlijk stukje leesvoer.

Door: Rosaly bregar Op:

Goed gezegd Remus.

Laat Vlaardingen een voorbeeld nemen aan Schiedam.

Die stad bruist wel van initiatieven en festivals. En ook lijkt geld daar geen probleem. Hoe zou dat toch komen?

Door: Tonie Fiat Op:

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Uw naam
Uw e-mailadres
Onderwerp
Vul uw bericht in...
x

Meest gelezen: