De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Serie waargebeurde verhalen 8

Het Kerst- en Oudejaarspakket

Het Kerst- en Oudejaarspakket

Jaren terug werkte ik als onderhoudsmonteur bij een bekende suikerwerkfabriek A te Schiedam. Ze maakten er van die heerlijke schuimpjes in allerlei variaties. Je had schuimpjes die op torentjes en beestjes leken, maar de lekkerste vond ik de schuimbanaantjes. Ze waren geel van kleur en smaakten naar citroen en vanille. Een mengelmoes van geur en smaak zal ik maar zeggen en naar later zou blijken niet al te best voor je gebit.

Het was een paar dagen voor kerst toen ik de bedrijfsleider van de suikerwerkafdeling voor het eerst, sinds de zes maanden die ik er werkte, daadwerkelijk zijn handen uit de mouwen zag steken. Normaal gesproken stond hij 's ochtends, 's middags en de avonden met een uitgestreken smoel bij de prikklok om de laatkomers of te vroege vertrekkers met de prikkaarten van hen in de hand moordlustig op te wachten en toe te spreken, waarbij hij meestal dreigde met ontslag, maar niet vandaag.
 

Hij was al druk in de weer en volgens mij was hij vroeger opgestaan dan gewoonlijk. Hij had er zo te horen flink de zin in. Hij floot al roerende in één of andere hete bruine brij en af en toe liet hij, volgens mij als controle, een klodder op een stuk vetvrij papier vallen. Nieuwsgierig als ik was ging ik meteen op onderzoek uit, maar meneer de chef kwam met de boodschap dat hetgeen waar hij zich mee bezig hield strikt geheim was en of ik maar meteen af wilde taaien!

Ik haalde mijn schouders op en ging aan het werk, maar de nieuwsgierigheid kreeg de overhand. Ik moest en zou weten waar die enorme oetlul mee bezig was. Ik stak voorzichtig mijn licht op bij een werknemer die gezien zijn uiterlijk, reeds enkele eeuwen in dienst van deze suikerwerkfabriek moest zijn. Hij vertelde mij fluisterend, verscholen achter twee volle bakken met warm bananenschuim -waar ik met mijn tengels weer niet vanaf kon blijven- dat de chef chocoladefondant aan het bereiden was. Chocoladefondant die bestemd was om fondantvormen mee te vullen die de vorm van een hart hadden en die bestemd waren voor de jaarlijkse Kerst- en Oudejaarspakketten voor de vele relaties en het voltallige fabriekspersoneel.

Eindelijk was het dan zover. Vandaag, een dag voor kerst, een dag van hard werken, zouden bij het naar huis gaan de inmiddels gevulde oudejaarspakketten worden uitgedeeld waar wij als personeel al een kleine week naar hadden uitgekeken.

In de fabriek hing al dagenlang een onaangename sfeer, want de directie, zo had ik hier en daar vernomen, had meestal zo vlak voor oudejaarsavond wel één of andere verrassing voor iemand in petto. Meestal kreeg een fabrieksarbeider zijn oudejaarspakket en meteen ook zijn ontslag.

Ik zag de bui al hangen. In die zes maanden dat ik er nu werkte had ik vier maanden bonje gehad met die chef uit de suikerwerkafdeling. Toen ik die middag bij de prikklok, uit handen van een moordlustig kijkende fabrieks-chef, mijn kerst- en oudejaarspakket uitgereikt kreeg met daarbij de veelzeggende woorden: “Zalige kerstdagen en een gezond uiteinde en begin… en het pakket thuis pas openmaken!”

Het was een grootte, onhandelbare doos die nog maar net in de kofferbak van mijn Opel Kapteyn paste, maar vederlicht aanvoelde. Toen ik de straat in reed stond mijn vrouw, nieuwsgierig naar de inhoud van het pakket, al voor het raam. Bovengekomen overhandigde ik haar, uiteraard in ruil voor een dikke kus, het enorme kerst- en oudejaarspakket..

Met veel gejuich namen de kinderen die nog erg jong waren, plaats rond de huiskamertafel en met spanning keken zij uit naar de inhoud van het enorme pakket die papa van de zaak had meegebracht.

Toen eenmaal het deksel geopend was zagen we enkel houtwol en na lang zoeken kwam er uiteindelijk een klein formaat fondantchocolade-hartje tevoorschijn met roze strik en mijn vrouw riep: “Gatverdamme! Chocoladefondant! Hè Jakkes Dirk, is dit alles?” De kinderen bleken wel trek in fondant te hebben en binnen luttele seconden was het oudejaarshartje naar binnen gewerkt.

Helaas, een ontslagbrief zat er voor mij niet in, maar na een paar bijzonder fijne feestdagen heb ik de doos, met daarin tussen het houtwol ‘t roze strikje en een handgeschreven ontslagbrief, op 2 januari namens vrouw en kinderen fluitend en vergezeld van een grimas, aan de directie overhandigde.

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Uw naam
Uw e-mailadres
Onderwerp
Vul uw bericht in...
x

Meest gelezen: