De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Serie waargebeurde verhalen 11

Een bewogen bruidsreportage

Een bewogen bruidsreportage

Het zal omstreeks medio jaren zeventig zijn geweest, dat ik mijn eerste opdracht kreeg om een bruidsreportage te maken. Na al het benodigde materiaal zoals een spiegelreflexcamera, flitser en het statief  aan een grondige inspectiebeurt te hebben onderworpen, was het dan eindelijk zover.

Ik bestudeerde die morgen, alvorens de deur achter mij te sluiten, nog even de fotoboeken met de pagina's die de kunst der bruidsfotografie aan het licht brachten en de daarbij behorende huwelijkse rituelen.

Toen ik de gang van zaken onder mijn hersenpan in de juiste volgorde had opgeslagen, begon ik over alles te twijfelen. Had ik wel of geen film in mijn camera? Was mijn flitser wel of niet perfect opgeladen? Wist ik het adres en de naam van de bruidegom nog wel? Welke dingen moest ik nu wel of juist niet in beeld brengen?

Ik was tamelijk nerveus en dat werd gaandeweg erger. Waarom had ik mijn opdrachtgever niet verteld dat dit mijn eerste bruidsreportage was? Maar nee hoor, ik had gewoon staan liegen tegen de man! Ik wist alles! Ik wist echt alles, maar zei hem niet dat ik dat  alleen uit fotoboeken had.

Geen greintje praktijkervaring had ik. Ik zou meteen door de mand vallen. Wis en waarachtig! Ik begon nu al spijt te krijgen. Paniek maakte zich van mij meester, maar er was geen enkele weg terug. Ik keek nerveus op de klok. Het werd zo langzamerhand de hoogste tijd om te vertrekken, dus pakte ik mijn fotospullen bij elkaar om aan deze niet geringe klus te beginnen.

Voorzichtig belde ik aan op het door de man opgegeven adres. Ik floot quasi één of ander deuntje en om mijn onwennigheid te verbergen, keek ik wat om mij heen, echter zonder iets te zien.

Inmiddels was de deur, door een wat oudere man geopend. “Goedemorgen jongeman, kan ik u ergens mee van dienst zijn,” vroeg hij opgewekt. "Ja, zeker,” antwoorde ik. “Ik ben de fotograaf  en vandaag sta ik geheel ter beschikking van u en uw kleinzoon! U bent zeker de opa van de bruidegom?”Het was een moment stil, doodstil zelfs. De man begon plotseling te gieren van de lach en zei: “Jongeman, u staat vandaag geheel tot mijn beschikking, daar ik de bruidegom ben.” U begrijpt zeker al hoe ik mij na deze fatale blunder voelde. Juist, een lul.

Die dag fotografeerde ik alsof mijn leven er vanaf hing en later, na kennisgemaakt te hebben met de bruid, dacht ik dat zij qua leeftijd mijn jongere zus had kunnen zijn. Gezien het eindresultaat bleek ik toch te beschikken over het benodigde talent, maar tot op de dag van vandaag denk ik nog vaak terug aan deze eerste bruidsreportage.

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Uw naam
Uw e-mailadres
Onderwerp
Vul uw bericht in...
x

Meest gelezen: