De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Extra Waarman's ogenblik

Beveiliging en 250 zwaardvechters

Beveiliging en 250 zwaardvechters

Met een schok werd de gemeente Vlaardingen wakker in de gezapigheid van het stadskantoor, badend in het zweet, niet de resultante van hard werken maar van angst. Ambtenaren ontdeden werkplek en zichzelf van centimeters dik stof. Ontsteltenis op grijze gezichten. Asgrauwe collegae keken elkaar lodderig aan. Wie ging dit vertellen?

Schoorvoetend stapte een clubje dapperen op het leidende deel van het college af, medelijdend nagetuurd door fortuinlijke ambtgenoten die langere lucifers hadden getrokken. Een schuchtere klop, bedoeld om juist niet te worden gehoord, op de deur van Annemiek Jetten. Maar die had kennelijk nog nooit van P.C. van Gent Hoortoestellen gehoord, haar oren op de wind scherp als de kijkers van Arendsoog.
   ‘Binnen,’ klonk het helder.
   De deur ging open. Vier ambtenaren schuifelden naar binnen als een veroordeelde richting vuurpeloton. Enkel de blinddoek ontbrak. De deur ging dicht.

Waarman, die op het wachtbankje in het zijkamertje zat naast de deur van de burgemeester hoorde gesmoorde stemmen. Haastig viste hij een wijnglas op voet uit zijn binnenzak en zette dit met de drinkzijde Gegen die Wand. Zijn oor tegen het voetje ving de volgende dialoog op:

‘ALWEER’ bulderde de Eerste Dame. Hiervoor had Waarman geen glas nodig.
   Kennelijk werd er (bedremmeld) geknikt. Hij hoorde tenminste even niets.
   Toen, weer Jetten: ‘Denken jullie nu werkelijk nergens anders aan, dan te laat werken en te vroeg naar huis!’ Het klonk niet als een vraag. Het was er ook geen.
   ‘Het was vrijdagmiddag net na de lunch en maandag vlak voor het middageten dacht niemand er meer aan.’
   ‘Slechts eenmaal in jullie luizige leventje maak je het mee dat Vlaardingen iets te vieren heeft (Lees: bruist) en dan verzaken jullie als een blinde amateur tijdens een klaverjaswedstrijd! Waar komen jullie in godsnaam vandaan. Uit een ei?’
   ‘Nee, mevrouw. Uit Barendrecht, klonk het unisono.’ De relatieve blijheid spatte er vanaf tenminste één goed antwoord te kunnen produceren.
   ‘Ze hadden die Leo ten Have indertijd zijn gang moeten laten gaan in plaats van te verzuipen in een onbeduidend haventje in de Broekpolder, dat er volgens mij nooit is gekomen ook. Dan waren we tenminste van jullie verlost. Stelletje slampampers.’

Stilte. Kennelijk dacht Ma na en de Kinderen zwegen met gepaste eerbied. In hun hoofd zwaaide de kreet “ontslag” als het klassieke Zwaard van Damocles boven hun moede verdoofde nagelnieuwe en nimmer gebruikte brein heen-en-weer als het pontje van Drs. P.

‘Slaap gerust verder,’ M was nog niet klaar met haar tirade. Waarman’s wenkbrauwen schoten omhoog en geleken op twee omgekeerde letters “U”. Waar ging dit eigenlijk over?

Vlaardingens First Lady begon kennelijk te telefoneren. Aan de andere kant van de hal met monumentale trap hoorde Waarman alarmbellen rinkelen. Nog geen minuut later kwamen vijf wethouders op een drafje aanhollen. Voor de zekerheid stopte de columnist het glas onder zijn jas.
   Cees Oosterom, de brutaalste van het spul, wilde binnen zonder kloppen. Ruud van Harten, de netst opgevoede, maande hem met een armzwaai tot stoppen. Hans Versluijs-Versluys, de kleinste van het spul, nam de kans waar en klopte keurig op plinthoogte aan.
   ‘Binnen!’ klonk het zo mogelijk barser dan voorheen.
   De deur ging open, maar zoals in een spannende film werd het niet; geen onheilspellend gepiep of gekraak.
   ‘Deur dicht achter je luie reet, Hoekstra. En opschieten Van Nieuwenhuizen, dat eeuwige getrut van jou ben ik al maanden zat.’ Jetten was in vorm en Waarman plaatste het glas weer tegen de muur. Hij glimlachte zoals hij in geen tijden had gedaan: breeduit en tevreden.

Gestommel en geschuif met vijf stoelen. De lagere ambtenaren moesten kennelijk blijven staan. Voetvolk op de voeten, luidde vandaag het credo.

‘VERGUNNING VERGETEN’ het glas aan Waarman’s oor rinkelde licht. Hij hoorde Annemiek zuchten, gevolgd door een trieste en teleurgestelde snik. ‘Stroomt de stad eindelijk eens vol, zijn de heren de vergunning vergeten. Werken er geen dames hier!’
   ‘En geen heren ook,’ mompelde Waarman met een brede grijns die nog maar net in het kleine zijkamertje paste.
   ‘Er worden duizenden mensen verwacht en jullie stapelen blunder op flater. Ik moet toegeven, creatief zijn jullie wel. Geef een man, die niets te doen heeft, een beetje werk en gegarandeerd gebeurt er niets. Wat een wereld leven we in. Opstapelen van aanvragen is geen werk. Dat heet verschuiven en uitstellen. Wat gaat dat geintje kosten?’
   ‘Vijfenzeventigduizend euro, mevrouw.’ Dat was Arnout Hoekstra, op de penning en zelfbenoemd socialistisch rekenmeester.
   ‘Waarom moet er nu ineens zoveel extra geld worden geïnvesteerd in veiligheid van een groot historisch familiefeest? Dat nota bene tot zes cijfers achter de komma al lang geleden door Wouter Schutte is voor gecalculeerd.’

Wederom stilte.

Toen Hans Versluijs-Versluys, die zelf ook een rolletje speelde in de 1018 trailer, wat hij overigens niet onverdienstelijk deed: ‘Nou, er schijnen niet alleen duizenden toeschouwers op de Schelvispekelenclave af te komen aanstaande weekeinde, maar ook zevenhonderdvijftig elfde-eeuwers en daarvan schijnt een derde zwaar bewapend te zijn en op oorlogspad … En omdat onze alles verstikkende veiligheid hoog in Vlaardings vaandel staat dachten we … dat is Beter voor Vlaardingen.’
   ‘ERUIT, zooitje kloterig venalium en laat je hier nooit meer zien. Jullie worden niet betaald om te denken, maar ga in godsnaam eens een keer iets doen voor je veel te ruim bemeten salaris!’

Negen heren openden als een haas de deur en spoten over de gang naar hun veilige kantoor. Stofwolken vlokten rond. Waarman hoorde Cees Oosterom nog blufferig tussen twee ademstoten door, tegen niemand in het bijzonder uitbrengen: ‘Na 5 juni kom ik zeker niet meer terug. Ze hoeft wat dat betreft niet bang te zijn.’

Waarman proestte het nu uit. De burgermoeder stak verbaasd haar hoofd om de hoek en keek de criticus meewarig lachend aan: ‘Ambtenaren, wat heb je eraan. Maar genoeg gelachen nu in dat stinkhok. Kom, we gaan een mede drinken op terras bij Café Stam. De zon schijnt. Laat ze de rambam krijgen dat duffe negental en die hele stad erbij. Ze zijn hier nog erger dan in Sluis indertijd.’

Uiteindelijk werden het twee pullen mede en een zalig broodje beenham van Traiteur de Culinair. Annemiek Jetten betaalde het gelag, gaf ruim tip en hoefde geen bonnetje. De brede coalitie leek te zijn ingezet. Het leek erop dat ze uitzag naar de samenwerking met de nieuwe club.

1 commentaar(en) op artikel "Beveiliging en 250 zwaardvechters"

En...… Na afloop van het feest nog meer lijken in de kast? Gaat Vera Kalf toch nog gelijk krijgen met haar twijfel over het rekensommetje tijdens het debat over de begroting van Vlaardingen 1018 - 2018.

Door: Frans Kuil Op:

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Uw naam
Uw e-mailadres
Onderwerp
Vul uw bericht in...
x

Meest gelezen: