De Vlaardinger https://devlaardinger.nl/portals/0/afbeeldingen/logo-V.png

Waarman's ogenblik

Сандер Коллен: ‘прочность и успех!'

Сандер Коллен: ‘прочность и успех!'

Hoewel het nog een maand duurt en er nog een uitzwaaifeest aan zit te komen, vindt Waarman het tijd de aandacht voor MS-patiënt Sander Kollen nog iets op te hogen. MS vond in hem tenslotte niet het enige slachtoffer.

‘Het lijkt wel of de aandoening, die spieren sloopt, almaar dichterbij komt,’ zei een oudere man, die door de stad kuierde en zich nonchalant in zijn open jas had gehesen in volle minachting tegen de gure wind. Waarman wandelde een stukje met hem op zonder vast te vriezen, daarvoor was het net te warm, de wind en regen beloofden weinig goeds. Het kon weleens gaan hagelen.

Zijn tijd zou het allemaal wel uitduren, zei de man, hij had heel zijn leven niet meer dan een sleutelbeen gebroken tijdens een potje voetbal, en een keer een gescheurde spier. Die was kundig door fysiotherapeut Jaap Eigenraam verholpen zodat hij de marathon koud twee maanden later in 4.38.31 uur kon voltooien. Geen record, toch een wereldprestatie.

‘Waar zou het nu toch door komen?’ vroeg hij zich hardop af, ‘dat MS almaar dichterbij komt? Is dit ook een welvaartsziekte? Hoe het ook zij, als je geslachtofferd wordt ben je zwaar de klos. En er is nog amper kruid tegen gewassen. Gelukkig dat in Rusland, niet echt een innoverende staat op medisch vlak, Dr. Fedorenko zich hard maakt (en er in 84% van de gevallen in slaagt) de ziekte althans tot staan te brengen. Soms zelfs verbetering realiseert.’

We sloegen een hoek om. De wind en regen sloegen ons nu recht in het gelaat. De man lachte, hij was blij buiten te kunnen lopen. Het weer was maar decor, vond hij. ‘Erger is het als je niet of nauwelijks kunt lopen. Dat je vanachter de geraniums of enige andere flora geen idee meer hebt wat het KNMI dagelijks op je bord tovert.’

Hij vervolgde: ‘Het is toch van de zotte dat andere landen ver achter blijven bij die Dr. Fedorenko. De man is vanaf 2015 bezig en zijn patiënten dragen hem op handen. De medische wereld mag zich doodschamen. Waar stond die esculaap toch ook alweer voor …? Zweren artsen geen eed van Hippocrates meer, dat je mensen te allen tijde helpt en bijstaat zover in je macht ligt.’

Waarman wist te vertellen dat sinds korte tijd België, Mexico en (dacht hij) Ierland de behandeling ook zouden toepassen.
   ‘Ik mis Nederland in dit rijtje.’
   ‘Keulen en Aken worden in ons landje niet op één dag gebouwd.’
   ‘Kennelijk bij onze oosterburen ook niet.’
   ‘Geld, geld, geld.’
   ‘Ja, je mag verrekken tot alle pillen draaiende corporaties hun break-even point hebben bereikt.’
   ‘En daar nog een smak duurbetaald geld overheen.’
   ‘Mensen laten lijden is kennelijk gedoogd. Moet je je kind eens een corrigerende tik geven, dan is de wereld te klein. Of de buurvrouw een knuffel. Ze laten medicijnen liever tot na de houdbaarheidsdatum op de plank liggen, dan goedkoop te verstrekken aan mensen die ze hard nodig hebben.’
   ‘Bah,’ spraken de oude baas en Waarman unisono.

Zwijgend liepen ze verder tot ze een gezellige uitspanning tegenkwamen. ‘Mag ik u een drankje aanbieden?’ vroeg Waarman.
   ‘Als ik u niet ontrief, een borreltje graag. Dat smeert het innerlijk.’
   Ze stapten Café de Waal binnen.

Aan de leestafel, met consumptie, zei de man: ‘Maar gelukkig wonen we in Vlaardingen. Waar ondanks alle politieke instabiliteit de menselijke norm hoogtij viert. Neem nu die vrienden van Sander Kollen. Die stapelen de ene actie op de andere en sparen in korte tijd ruim € 81.000,- bijeen. Enkel om hun maat naar Rusland te kunnen sturen voor een behandeling tegen MS.’
   ‘In nood leert men zijn vrienden kennen.’
   ‘Gelukkig zijn niet alle spreekwoorden luchtballonnen.’
   ‘Je zou anders twijfelen aan onze literaire voorvaderen.’

De man pinkte een traantje weg. Waarman keek hem aan.
   ‘Heb ik altijd met koud weer, dan ga ik tranen. Familiekwaal. Niks ergs.’

Waarman glimlachte en voelde zich warm worden vanbinnen. Medemenselijkheid, kom daar nog maar eens om in dit leven, binnen ons tijdsgewricht. Nadat ze nog een drankje hadden gedronken rekende Waarman af. Buiten gaven ze elkaar een hand en gingen ieder een kant. Het was een mooie dag, waarvan er meer zouden moeten zijn. Daar kon geen regen of wind iets aan af doen.

Nog geen vijf minuten later begon het daadwerkelijk te hagelen.

Laat een reactie achter

Naam:
E-mailadres:
Reactie:
Reactie toevoegen

Uw naam
Uw e-mailadres
Onderwerp
Vul uw bericht in...
x

Meest gelezen: